Destrukcja w edukacji muzycznej

Zaniechanie inwestowania w edukację muzyczną dzieci i młodzieży w Polsce jest wielką porażką obecnej władzy oświatowej. Wychowanie muzyczne zostało wycofane ze szkół a tożsamym skończyły się zajęcia chóru. Nie ma zespołów wokalnych, wokalno instrumentalnych czy instrumentalnych, bo zdaniem przedstawicieli władz oświatowych nie ma na to pieniędzy.

A przecież nauka śpiewu jest najprostszą formą umuzykalnienia dziecka, nie wymagającą inwestycji w instrument. Dzieci uwielbiają śpiewać.

Read more

Walizka Carla Orffa

Carl Orff, niemiecki kompozytor, dyrygent i pedagog, urodzony w końcu XIX w. wywodził się z bogatej, bawarskiej rodziny. Mimo, że jego przodkowie od pokoleń byli oficerami, to służba w mundurze nie pociągała młodego Carla. Od dziecka kochał muzykę i teatr. Szczególnie dzieła Jana Sebastiana Bacha, a potem Debussy’ego, Strawińskiego, Wagnera i Monteverdiego.

Od szóstego roku życia ćwiczył systematycznie na fortepianie pod kierunkiem swojej matki, która była znakomitą pianistką, uczennicą przyjaciela Richarda Straussa i ucznia Franciszka Liszta. Pewnego dnia matka małego Carla, zaprowadziła go na strych i wyjęła z kufra starannie zapakowany miniaturowy teatrzyk kukiełkowy z czasów dzieciństwa jego dziadka.

Od tej pory zabawy w teatrzyk wypełniały każdy dzień chłopca. Żeby jego teatrzyk stał się bardziej prawdziwy, brak marionetek i dekoracji chłopiec zastępował improwizacjami akustycznymi tak, żeby najbliżsi słyszeli szum morza, śpiew ptaków i burzę z piorunami… Małe, wrażliwe dziecko zrozumiało magię teatru, gdzie fikcja stawała się prawdą.

Read more

Wielki Liberace

Film Wielki
Liberace oglądałam dwa razy. Najpierw w oryginale na stronach internetowych a potem w kinie z polskimi napisami. To fenomenalny film, robi wrażenia na każdym. Wspaniała gra aktorów, cudowna muzyka, światła, scenografia, kostiumy (absolutnie żaden kicz, takie były realia Las Vegas)… W sumie to dokument prawdziwie pokazany, co potwierdzają filmy na YouTube z samym Liberace.

Początkowo ludzie na projekcji filmu śmieją się, potem jest grobowa cisza a na końcu „słychać” jak wycierają nosy…To bajeczny film Read more

Władziu Valentino Liberace

Władziu Valentino Liberace

Liberace był królem fortepianu. Hipnotyzował publiczność swoim wielkim, osobistym urokiem, bawił się klawiaturą i swoją perlistą, fenomenalną techniką. Dziś już nie ma tej klasy artystów. Odeszli wraz z minioną epoką.
Read more

Ryszard Baksta, niedoceniony profesor – pianista

Miałam szczęście, że los postawił na mojej drodze, choć na krótko, prof. Ryszarda Baksta, geniusza i legendę pianistyki polskiej, zarazem skromnego człowieka i oddanego pedagoga. Byłam jego uczennicą. 

Dlaczego nigdy nie zapytałam profesora wprost… Czy może mi pan, panie profesorze, opowiedzieć coś o wojnie? Kiedy miał pan 13 lat i został wywieziony na Ural i ukryty w głębi Związku Radzieckiego? W czasie Holocaustu stracił pan część najbliższej rodziny, ale jednak ukończył pan w Swierdłowsku szkołę muzyczną w 1943 r., żeby już w 1944 do 1947 r. studiować w Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie u największych sław.

Był prawdziwym, nieuleczalnym patriotą. Kochał Polskę, Łazienki i Ogród Botaniczny, bo tam była cisza i spokój. Przed nagraniami do audycji radiowych, zawsze, zanim szedł na Myśliwiecką, „czytał na sucho nuty”, jak książki.
Read more

Chopin po japońsku

Japończycy kochają wszystko, co jest doskonałe, a taka jest muzyka Fryderyka Chopina, która poprzez swoją melancholię, liryzm, dramatyzm i zmysłowość trafia do serca.

Można nawet stwierdzić, że przeciętnemu Japończykowi polski kompozytor jest bardziej bliski niż Polakom, a muzyka Chopina stała się już muzyką narodową Japonii. Japończycy to naród melomanów. Spośród plejady wielkich mistrzów klasycznej muzyki europejskiej, którą się od lat fascynują, w sposób szczególny wyróżniają jednego – Fryderyka Chopina. Muzyka polskiego kompozytora jest obecna wszędzie: na licznych poświęconych mu festiwalach, w programach koncertów publicznych radiowych i telewizyjnych, fonografii, edukacji muzycznej młodzieży. Młodzi japońscy pianiści od lat odnoszą sukcesy na Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim.

Read more

Muzyka, która zmieniła bieg historii

Międzynarodowy Konkus Pianistyczny im. Fryderyka Chopina

Międzynarodowy Konkus Pianistyczny im. Fryderyka Chopina – współczesne logo

Czasy po drugiej wojnie światowej były niełatwe, tak więc powrót do przedwojennych Konkursów Chopinowskich, najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów pianistycznych na świecie, u wielu Polaków w kraju i zagranicą budził radość i nadzieję. Wielu machało ręką na to, że twórczości i życiu Fryderyka Chopina przypisywano nową ideologię i mówiono absurdy, choćby takie, że Chopin miał pochodzenie robotniczo – chłopskie. 
Read more

Muzyka – nie tylko jako rozrywka

Nikogo nie muszę przekonywać, jakie efekty daje wychowanie przez sztukę i jak percepcja muzyki poważnej wpływa na rozwój człowieka. Muzyka klasyczna, np. Wolfganga Amadeusza Mozarta niesie za sobą wiele niezwykle pozytywnych dla człowieka aspektów takich jak: poprawa koncentracji, wzrost kreatywności, poprawa zapamiętywania, ułatwienie nauki czytania i pisania, podwyższenie motywacji, opóźnienie objawów zmęczenia, harmonizowanie napięcia mięśniowego, poprawę koordynacji ruchowej czy przeciwwagę dla depresji. Dlatego muzykę klasyczną zaczęto wykorzystywać do walki z takimi chorobami jak epilepsja, autyzm, dysleksja, zaburzenia emocjonalne, nadpobudliwość psychoruchowa (ADD i ADHD).
Read more

Ostatni Klezmer Galicji

Wszyscy wiedzą, że Jacek Cygan jest znanym autorem niezliczonej ilości tekstów  popularnych piosenek i poetą. Ale niewielu wie, że pokusił się na napisanie dramatycznego dzieła, w którym opisał losy Leopolda Kozłowskiego – Kleinmana, polskiego muzyka, pianisty, kompozytora, dyrygenta i ostatniego żyjącego przedstawiciela autentycznych przedwojennych klezmerów w Polsce.
Read more

Słowo o El Sistema

Tekst: Iwona Adamczak

Każda podróż zaczyna się od jednego kroku. Także muzyczna. W Wenezueli takim krokiem było utworzenie El Sistema, przez ekonomistę – wizjonera Jose Antonio Abreu. Idea była prosta – nauczyć dzieci z ubogich rodzin gry na instrumentach muzycznych, odciągając je tym samym od życia na ulicy, wyrwać je ze slumsów, wykształcić pewien rodzaj wrażliwości, który spowoduje, że pokochają muzykę, bardziej niż kulturę przemocy. Abreu założył, że w ciągu 3 tygodni można nauczyć każde dziecko podstaw grania na trąbce, czy skrzypcach, i zrobić to w taki sposób, aby samo zachęcone chciało nadal rozwijać w sobie tę pasję i dążyć do doskonałości. Teoretycznie niemożliwe, a jednak udało się! 
Read more

 
© 2010 - 2017 Lidia Bajkowska - Wszystie prawa zastrzeżone / All Rights Reserved